Woensdag 16 oktober 2013

op maandag, 28 oktober 2013.

Spoedopname in het RKZ

Na 4 dagen koorts en een dag antibiotica zagen we helaas nog geen verbetering. Nog steeds boven de 40 graden koorts en onze lieve Zoey was verre van het meisje die we normaal gesproken kennen. Ontzettend veel hoesten en heel veel last van haar keel.

Alleen op schoot willen hangen, alleen bij mama zitten en al helemaal niks eten en drinken. Ik belde mijn moeder en die kwam meteen langs om te kijken. Oma vond het helemaal een zielig hoopje en zei ik ga nu meteen de huisarts weer bellen want dit kan zo niet.

Zo gezegd zo gedaan en we mochten gelukkig meteen langskomen. Oortjes, hartje, longen allemaal geen gekke dingen. Omdat Zoey al vanaf zaterdag niks meer had gegeten en gedronken wilde hij ons toch doorsturen naar het ziekenhuis omdat de kans op uitdroging toch wel om de hoek lag te loeren.

Daar gingen we, snel papa gebeld dat hij naar het Rode Kruis Ziekenhuis moest komen en dat we elkaar daar zouden treffen. Snel wat schoon ondergoed in een tas gegooid want het was waarschijnlijk voor 1 of 2 dagen even aan het infuus en dan weer lekker naar huis.

In het ziekenhuis werd er meteen bloed geprikt en vocht en antibiotica ingebracht en toen maar afwachten. Dennis was even snel iets te eten gaan halen en toen kwam de kinderarts langs. Of mijn man al terug was. Ik zei dat die elk moment terug kon komen. Dan wachten we even tot uw man er is en dan bespreken we de uitslagen samen.

Ik kreeg het redelijk benauwd en zei nog tegen mijn moeder: als het iets erg is dan zouden ze dat toch wel al gezegd hebben?

Gelukkig kwam Den al binnenlopen en mochten we meteen mee voor de uitslag. Ze zegt ik zal maar meteen met de deur in huis vallen. We hebben in het bloed hele lage witte en rode bloedlichaampjes gevonden. Dit kan meerdere oorzaken hebben waarvan 1 oorzaak leukemie is.

BAM!!!

Hier hadden we totaal geen rekening mee gehouden en wat slaat dit in als een bom. De arts heeft nog een hele hoop gezegd maar wij hebben niks meer gehoord. Alsof de grond onder je voeten wegvalt en de wereld even helemaal stilstaat! Geen woorden, alleen maar gedachtes die al 30 stappen verder zijn.

Onze ouders en zussen zijn meteen gekomen en daar hebben we veel steun aan gehad die avond! Maar als iedereen weg is en je met je kleine meisje in zo'n ziekenhuis bed ligt voel je je als ouders werkelijk waar helemaal alleen op de wereld! Wat is dit oneerlijk en waarom onze lieve Zoey?? Vragen waarop we waarschijnlijk nooit een antwoord zullen krijgen.

De volgende ochtend worden we per ambulance naar het AMC gebracht en daar zal moeten blijken of het ook echt leukemie is. Andere oorzaken kunnen zijn een virale of bacteriële infectie maar dat moeten ze ook daar uitzoeken.

Plaats een reactie

U dient in te loggen om een reactie te plaatsen. U kunt hieronder inloggen