Dinsdag 12 november 2013

op zaterdag, 16 november 2013.

Een zwarte bladzijde in de geschiedenis

Dinsdag 12 november 2013

Nadat Zoey om 18.00 uur in slaap was gevallen kwam Oma de Heer 's avonds nog even op visite. Papa ging rond kwart voor 8 weer naar huis en zou er morgenochtend weer zijn.

Om 8 uur besloot Zoey wakker te worden en begon ze een beetje te huilen. Ze wilde eigenlijk niks behalve huilen.

We dachten dat ze zo wel weer zou gaan slapen omdat ze zo ontzettend moe was. Helaas werd het alleen maar erger. De volgende ochtend stond er weer een lumbaalpunctie en chemo op het programma dus het zou fijn zijn als ze een beetje uitgerust was.

Helaas bleef de diarree ook maar lopen en het leek wel water wat eruit kwam. Zo ontzettend zielig! Ook haar hele billetjes zijn stuk dus bij elke lading diarree die komt gilt ze het uit van de pijn.

Om de 5 minuten konden we alles schoonmaken en we besloten maar geen luier meer om te doen omdat dit totaal geen zin had. Lekker even aan de open lucht laten drogen.

Oma besloot dat ze me niet alleen wilde laten omdat Zoey ontroostbaar was. Haar knuffel konijn Koko en haar speen zijn de laatste paar weken niet van haar te verwijderen maar zelfs die werden aan de kant gegooid. Daar zaten we dan met een ontroostbare Zoey. Ze wilde alleen maar drinken, zo'n dorst dat ze een fles van 170 ml in 2 minuten op had. In een half uur tijd had ze bijna 500 ml gedronken.

Dit kwam er bijna 1 op 1 weer uit vanonder dus besloten we om haar geen drinken meer te geven. Hier was ze het absoluut niet mee eens en dit werd een urenlange strijd. Uiteindelijk hebben we om 2 uur 's nachts papa gebeld en die is meteen gekomen.

Toen papa binnenkwam was het nog steeds huilen en wilde ze weer drinken. Papa vroeg of Zoey misschien iets wilde eten en tataaaa mevrouw had gewoon honger. Daar zat ze hoor om 3 uur 's nachts. Chippies te eten en bumba te kijken. Weer helemaal vrolijk! Oma besloot toch maar naar huis te gaan omdat Zoey weer helemaal vrolijk was.

Papa bleef bij ons en het leek erop dat alles weer rustig was. Iedereen weer in bed en poging 2 dan maar. Papa is uiteindelijk op de grond gaan liggen omdat het slaapbankje wel erg krap werd en de lieve zusters hebben midden in de nacht nog een matrasje opgemaakt dus papa lag ook heerlijk.

De volgende ochtend was mama als eerste wakker en ging even snel douchen. Papa even bij Zoey en toen mama klaar was dook papa nog even snel in bed om wat verloren uurtjes in te halen. Mama dacht even een lekker kopje thee te maken en liep even naar de waterkoker in de hal. Toen mama terugkwam kreeg ze de schrik van haar leven.

Zoey keek heel raar uit haar ogen en die leken helemaal te draaien. Eerst dacht ik nog dat ze zo moe was dat ze haar oogjes niet eens meer dicht kon doen maar ik zag toch echt haar oogjes half open. Ik snel het kopje thee op tafel gezet en naar haar toegegaan. Ik begon tegen haar te praten maar ze reageerde totaal niet. Ik hielp haar omhoog en toen begon ze met haar hoofd te draaien en tollen en ook haar ogen deden heel raar.

Ik schreeuwde tegen Dennis dat hij NU iemand erbij moest gaan roepen omdat Zoey zo raar deed. Dennis sprong op uit zijn bed en is naar de gang gerend. Een zuster die die dag met de kindjes zou gaan knutselen liep gelukkig op de gang en is meteen naar binnen gerend. Ze nam Zoey van mij over en riep naar een andere zuster dat er NU DIRECT een arts moest komen!!

Omdat we totaal in shock waren en niet wisten wat we moesten doen vroeg ik in tranen wat er nou aan de hand was. De zuster zei dat het leek alsof de druk in haar hersenen te hoog was door al het vocht wat er de afgelopen dagen was toegediend voor de diarree en het spugen.

BAM!! Dit was het dan! Het einde van onze dochter dachten we. De artsen hebben de neuroloog erbij geroepen en hebben Zoey weer neergelegd. Ze bleef maar met haar ogen draaien en haar pupillen werden groot en dan weer klein. Ondertussen arriveerde de neuroloog en die wilde haar onderzoeken. Reflexen testen, onder het voetje kriebelen: geen reactie, met hamertje op de knie: geen reactie, alles wat hij deed geen reactie. Het leek alsof alleen haar lijfje nog op bed lag maar Zoey heel ergens anders was.

De neuroloog besloot dat er een CT scan van de hersenen gemaakt moest worden om te kijken wat er in de hersentjes speelde. Dit zou helaas pas over 3 kwartier kunnen en daar stonden we dan. Ons lieve meisje totaal onherkenbaar in haar bedje. Er stonden wel 10 dokters in de kamer en allemaal wisten ze het niet. Het was afwachten tot we naar beneden konden. Er werd nog snel bloed afgenomen om te kijken of ze daar iets in konden vinden maar ook dat was afwachten.

We kregen een sein dat ze klaar waren voor ons bij de CT scan en daar gingen we met bed en al naar de lift. Opa en Oma de Heer kwamen die ochtend op bezoek en toen ze de kamer binnen kwamen werd Zoey niet goed. Dus die moesten op de gang wachten. Ik zei nog snel tegen mijn vader dat hij Dennis zijn ouders moest bellen dus die waren ondertussen ook al gearriveerd toen we de kamer afreden.

Daar gingen we richting lift, maar vlak voor we erin reden werden we teruggeroepen. Er moest gekeken worden naar haar bloedsuiker omdat ze in het bloed een extreem lage waarde hadden aangetroffen. Hup daar gingen we weer. Terug naar de kamer en bloedsuiker werd gemeten.

Een normale waarde ligt tussen de 4 en 9, Zoey had een waarde van 0,5. Bij 0,3 raak je in een coma. Haar bloedsuiker was dus extreem laag en dit noem je ook wel een hypoglykemie. Alles onder de 3,8 wordt zo genoemd.

Er werd meteen een shot met glucose toegediend en ongelovelijk wat er toen gebeurde. Haar ogen werden weer helder en ze keek ons met haar mooie grote blauwe kijkers aan. Ze ging rechtop zitten en lachte. Holy Shit wat waren wij blij!!! Ze was er weer helemaal! Snel gevraagd of iemand de opa's en oma's op de gang wilde zeggen dat ze er weer was want die stierven het af op de gang. Ze hoorden natuurlijk niks dus binnen 2 seconden stonden ze voor het raam te zwaaien.

 Ze wilde meteen iets eten en drinken en er werd even een broodje weg gewerkt en toen nog een. Hierna werd ze zo ontzettend moe en is ze heerlijk in slaap gevallen.

Ook tante Marloes was naar het ziekenhuis gekomen omdat ze de spanning thuis niet meer kon houden dus daar zaten we dan met z'n allen op dat kleine kamertje. Jezus Christus wat kan een mens zich doodschrikken!

De artsen snappen er helemaal niks van want de avond ervoor was haar bloedsuiker nog prima in orde. Op dit moment zijn ze dan ook druk aan het uitzoeken wat de oorzaak zou kunnen zijn.

Opa's en Oma's zijn weer naar huis gegaan maar niet voor we ze beloofden om vanmiddag verslag te doen van hoe het met haar ging. Zoey heeft eigenlijk de rest van de dag alleen maar geslapen. Ze zou eigenlijk de ruggenprik krijgen met chemo maar die is uiteraard niet doorgegaan.

Ze gaan nu kijken wanneer dat wel weer zou kunnen maar voor nu eerst maar eens even bijkomen van de schrik allemaal.

Papa is blijven slapen omdat we allebei bij haar wilden blijven en dit was natuurlijk geen probleem.

Elke 2 uur werd Zoey haar bloedsuiker gemeten met een speciaal apparaat. Helaas moeten ze hiervoor wel een klein prikje in haar teentje of vingertje doen en dan een druppeltje bloed op een soort staafje laten vallen. Het apparaat meet dan de bloedsuiker en daarop werd het infuus met glucose dan aangepast.

Al haar teentjes en vingertjes zitten vol met pleisters en wondjes van het prikken maar ze maakt er zelf helemaal niks van. Ze wordt er niet eens wakker van zo moe is ze.

We besloten zelf ook lekker te gaan slapen na deze lange dag en morgen wel weer te zien hoe iedereen zich voelt.

Reacties (4)

  • Nancy Hijne-Schipper

    Nancy Hijne-Schipper

    16 november 2013 op 20:58 |
    Lieve Zoey,Mariska en Dennis!

    Mijn god ik weet niet wat ik lees! Wat verschrikkelijk om zoiets mee te moeten maken!
    Maar wat fijn dat Zoey zo goed reageerd.
    Het is ongelofelijk dat ze zich zo gaat voelen door een te lage bloed suiker spiegel.
    Hopelijk blijft Zoey nu het lekkere chips etende meisje met haar heerlijke vrolijke gezichtje!
    Wij wensen jullie heel veel sterkte toe! En we denken aan jullie!
    Heel veel liefs van ons XXX

    antwoord

  • Caroline Huitema

    Caroline Huitema

    17 november 2013 op 20:06 |
    Goh, Mariska en Dennis, wat heftig ! Gelukkig is jullie meisje er nog.
    Gelukkig dat het niks raars is met haar hersenen. Je schrikt je toch wezenloos !
    Wat een ellende ook met die diarree en uitdroging. Het is om moedeloos van te worden. Ik kan me voorstellen dat jullie doodmoe zijn van de stress en slapeloze nachten. Heel veel sterkte en fijn dat je iedereen op de hoogte houdt. Hoop dat alles snel beter gaat en dat jullie weer snel het vertrouwen krijgen om met Zoey alleen thuis te zijn.

    antwoord

  • Maartje Reening

    Maartje Reening

    18 november 2013 op 11:48 |
    Jeetje maris, tranen in mijn ogen, wat verschrikkelijk moet dit zijn geweest voor jullie. Gelukkig dat ze snel weer opknapte na die glucose spuit. En wat zijn Jullie sterk. X

    antwoord

  • Daphne Kersbergen

    Daphne Kersbergen

    19 november 2013 op 20:58 |
    zucht.... wat moet ik zeggen. Arme Zoey. Wat hebben jullie een sterk hart nodig zeg na al deze onverwachte complicaties. Ik denk aan jullie. x

    antwoord

Plaats een reactie

U dient in te loggen om een reactie te plaatsen. U kunt hieronder inloggen